Wij zijn gezichten

wij hebben het licht gestolen

van de hoogbrandende ogen

of gestolen van de rode bodem

ik ben

veel vuur

veel golven van vuur

vissen die stil zijn als het gezicht dat

alleen is

ik ben

veel van steen en vaag als

vissen in watervallen

ik ben alleen alleen beenlicht en

steendood

wij zijn gezichten

open en rood zijn wij

licht

zijn wij

open

wij zijn

ontplofbaar

ik weet niet wat

steen werd

ik weet wel wat

dood is

dood is ik word

ik word recht weer

ik word geroofd en ben weer

echt licht

lucebert

vonken

De Ba'al Schem Tov vertegenwoordigt een immanente vorm van mystiek waarbij veronderstelt wordt dat de goddelijke immanentie in elk ding aanwezig is. Het god­delijk licht is in de gestalte van de letters uitgegoten in de wereld, zodat de He­breeuwse naam van een ding of mens zijn wezen bepaalt. Via het gebed kan hij contact krijgen met dit goddelijke licht dat ook in zijn ziel straalt

Een nieuwere variant ontstaat door de kabbala van Luria op het einde van de 16e eeuw. De daad van zelfopenbaring van God in de tien Sefirot wordt in deze visie vooraf gegaan door de "Zimzum", de zelfcontractie van God, die alles vervult in oneindigheid, waardoor binnen het En Sof een concentrische lege ruimte ontstaat, waarin God (samen met zijn Sefirot) via emanentie de schepping laat ontstaan.

Bij dit emanentieproces van de wereldfasen ontstaat er een breuk in de vaatwerken door het uitstromende licht van God. Deze vaatwerken kunnen dit licht niet verdragen en breken. Het licht van God stroomt terug behalve een deel dat mee in de diepte valt, samen met de schalen, en dat daar tot de kern van het rijk van de duisternis en het kwade wordt.

De Emanator onderneemt daarna een nieuwe poging om deze breuk te repareren: deze nieuwe wereldemanatie heet nu de wereld van het herstel "Olam Tikkun". Door de daad van de eerste mens Adam zou deze wereld voleindigd moeten wor­den. Maar dat mislukt (de zondenval). Deze mislukking wordt een verdere kosmische breuk genoemd waarbij de eerste mens ook zelf breekt. Zijn ziel met 613 delen valt uiteen en verstuift in ontelbare kleine zielenvonken. Dat worden de zielen van Israël en enkele niet-Israëlieten. Deze zielen moeten nu proberen het werk van Adam te herstellen en tot een goed einde te voeren. Het terugvoeren van de individuele zielen vindt plaats als een soort "loutering" van de zielen via de weg van ontelbare zielentochten (Gilgul), waarbij deze zielen zowel in mensen, dieren en planten geïncarneerd kunnen zijn.  

De mens moet dus bereid zijn en attent om op elk moment deze zielen te ontmoeten en te bevrijden, ze via de maaltijd tot zich te nemen en ze op een hoger plan te brengen. De laatste fase in dit proces vindt plaats via de rite en het gebed.

In dit kader van deze Zielen-vonken-mystiek is de viering van de sabbatmaaltijd erg belangrijk. De volgorde van de maaltijd, de handelingen, de plek van de etens­waren etc. krijgen allemaal een sakramentele betekenis. De mysticus is in elke dagelijkse handeling gericht op de hemel en het verborgen drama van de zielen.

Het verzamelen van deze zielen (Ibbur) verleent de mens een hogere mystieke kwaliteit die hem tot spirituele en intellektuele prestaties kan brengen.

Als het einddoel wordt bereikt, de vereniging van alle zielen in Adam, die dan het definitieve Tikkun bewerkstelligt, sterft het boze. De veelheid wordt dan een weer­spiegeling van het En sof van God.  

stralen

Het licht is dichter dan

het licht is dichter dan

het lichte gezicht van de mens

met gespierde vlagen sluit

het de deuren van de huid

op wacht staat buiten de nacht

hol water fluit en lokt

in golven vervaard en hard

onder de straal aan zijn haard

de straal van't gegrendeld gezicht

in zijn gegrendeld gezicht ligt de mens

een kamer voor de eenzaamheid

een voorhof voor de duisternis

daartussen trilt op elke drempel

de wimpel van de heugenis

Lucebert  

'Wie is rijk?' Het antwoord was: 'Wie gelukkig is met zijn of haar lot.' En: 'Deze persoon is te prijzen in deze wereld en alles zal goed zijn in de komende wereld.'

Wie das Licht von der Sonne herunterfließt und jeden Grashalm herauslockt, so wie man ohne dieses Licht nicht von einem Grün sprechen könnte und von einer Blume auf der Erde . . ., so würde alles innere Leben der Welt, vor allem das fortschreitende, nicht sein können, wenn nicht ein inneres geistiges Licht unentwegt hineinsegnete in die Welt, in die innere Welt der Lebewesen hinein.

Christian Morgenstern

canandanann  25-12-07